معرفی صنایع «تنور سازی» و «کوندی سازی» در روستای روئین

یکی از صنعتهای رایج در روستای تاریخی روئین  «تنور سازی» و «کوندی سازی» بوده است که افرادی همچون «حاجی هانی غلامی» ، «حسین غلام نبی» و «قدرت حسین» در این اواخر این صنعت را زنده نگه داشته بودند اما متاسفانه با رواج نانوایی های صنعتی به مرور این صنعت نیز می رود که به فراموشی سپرده شود

در سالهای نه چندان دور از هر کوچه روئین که عبور میکردی بوی نان تازه ای که مادران با سلیقه روئینی در تنور داغ میپختند روحت را تازه میکرد و میخواستی دق الباب کنی و پس از خدا قوت پای صحبتهای او بنشینی و از نانهای خوش طعم و داغش نوش جان کنی «فتیر» که نوعی نان محلی روئینی است نیز در همین تنور های گلی پخته میشود

 

معمولا مادران روئینی هر هفته یکی از کارهایی که انجام میدادند پختن نان تازه در تنورهای گلی بود . برای اینکار مقداری آرد که مرد حانه در کوندیخانه ذخیره کرده بود را برمیداشتند و یک روز قبل آنرا خمیر میکردند و برای روز بعد کار پختن نان و فتیر را انجام میدادند

«کوندی» به منبع بزرگی گفته میشود که با گل رس ساخته میشده است و مردم روئین حبوبات و گندم و جو و آرد خود را در آن ذخیره میکردند و هر وقت لازم میشد از آن برای استفاده روزانه برمیداشتند معمولا «کوندی» در اتاقی مخصوص به نام «کوندی خانه» نگهداری میشد و از رطوبت و نور نیز دور نگه داشته میشد تا آسیبی به حبوبات و آرد ذخیره شده وارد نشود.

یکی دیگر  از مشاغل برخی ساکنان روئین آسیابانی بود که با توجه به وجود رودخانه پر آب روئین در دو نوع آبی و آتشی افرادی همچون «حاجی اسدی» ، «خانواده جواهری» و «علی اکبر مختاری» در این اواخر  مشغول به انجام این شغل بودند